...
A min somentes me importa esa paisaxe verde,
esa paisaxe eterna que é vida e agonía,
esa paisaxe que tece e que destece a alma
nun soño de ilusión que se non murcha.
...
Eu quero camiñar braviamente, fixo,
cara á carballeira misteriosa do non visto,
cara a un abrente teixo de resplandor obrizo
ou cara a esa sombra morna en que cantan os grilos.
Eu quero esta paisaxe verde, eterna, que está viva.
Manuel María









