Alindaba na vaca, na beira do río, e de cando en vez, botaba unha toqueada


E lle falaban as berzas
e lle susurraban en sonos
seica nos esquecidos ollos
Coma serpes mansas
estiveron os canhotos
coidando cas súas lembranzas
foran so antergos recordos
Bricd
Este poema non estaba na entrada orixinal, é un comentario dun amigo, pero gustoume tanto que quero que todos o poidan disfrutar.
Gracias Deícar.
Gracias Deícar.
1-2.jpg)





